चोराच्या मनात नेहमी भीतीचे चांदणे असते — म्हणजे अपराध करणाऱ्याचे मन कायम अस्वस्थ राहते. खोटेपणा किंवा चुकीचे कृत्य माणसाला आतून टोचत राहते. प्रामाणिक माणूसच निर्भयपणे आणि शांत मनाने जगतो.
स्वतःला नाचता येत नसेल तर अंगण वाकडे आहे असे म्हणणे चुकीचे — म्हणजे स्वतःच्या कमतरतेचे खापर दुसऱ्यावर फोडणे. प्रामाणिक माणूस आपली चूक मान्य करतो, सबबी सांगत नाही. दोष दुसऱ्यावर ढकलण्याऐवजी स्वतःत सुधारणा करावी.
सोन्या-चांदीचे दागिने माणसाचे खरे सौंदर्य वाढवत नाहीत; सदाचार म्हणजेच चांगले वर्तन हाच माणसाचा खरा अलंकार आहे. प्रामाणिकपणा आणि सद्गुण यांमुळेच व्यक्तीचे व्यक्तिमत्त्व उजळते. बाह्य रूपापेक्षा चारित्र्य नेहमी श्रेष्ठ असते.